در سال های اخیر، هر فیلم ابرقهرمانی دیگر فقط یک اثر سرگرم کننده نیست؛ بلکه به نوعی گزارش عملکرد برای یک فرنچایز چند میلیارد دلاری محسوب می شود. همین مسئله باعث شده فیلم Supergirl، تازه ترین اثر از دنیای سینمایی DC به رهبری جیمز گان، از همان ابتدا زیر ذره بین سنگین انتظارات قرار بگیرد؛ انتظاراتی که حالا به نظر می رسد نقش مهمی در عملکرد نه چندان موفق آن در گیشه داشته اند.
این فیلم با بازی میلی آلکاک در نقش کارا زور-ال و حضور جیسون موموآ در نقش لوبو، و به کارگردانی کریگ گیلسپی ساخته شده و از کمیک Supergirl: Woman of Tomorrow الهام گرفته است. با وجود داشتن عناصر لازم برای یک فیلم سرگرم کننده، Supergirl نتوانست به موفقیتی که استودیو انتظار داشت برسد.
فیلم با بودجه ای حدود ۱۸۰ میلیون دلار ساخته شد اما افتتاحیه جهانی آن تنها حدود ۶۸ میلیون دلار بود؛ عددی که برای پروژه ای با این مقیاس، ناامیدکننده محسوب می شود. این در حالی است که بازی میلی آلکاک تقریبا به طور گسترده مورد تحسین قرار گرفت، اما فیلم در مجموع نتوانست ارتباط عمیقی با مخاطبان برقرار کند.
Supergirl از ابتدا فقط با کیفیت سنجیده نمی شد
واقعیت این است که Supergirl هرگز قرار نبود صرفا بر اساس کیفیت خود قضاوت شود. در فضای امروز سینما، فیلم های ابرقهرمانی به شاخصی برای سنجش سلامت یک جهان سینمایی تبدیل شده اند. هر افتتاحیه، هر فروش آخر هفته و هر واکنش مخاطب، به عنوان نشانه ای از موفقیت یا شکست یک فرنچایز تحلیل می شود.
در مورد Supergirl نیز بحث ها خیلی سریع از خود فیلم فاصله گرفت و به آینده دنیای DC کشیده شد. بسیاری از تحلیل ها به جای تمرکز بر داستان یا اجرا، حول این محور شکل گرفت که آیا این فیلم می تواند مسیر DC را تثبیت کند یا نه.
در چنین شرایطی، حتی یک فیلم خوب هم ممکن است قربانی انتظارات غیرواقعی شود. هیچ فیلمی به تنهایی نمی تواند همه تردیدها درباره یک جهان سینمایی را برطرف کند. همان طور که در کنار موفقیت هایی مثل Avengers: Infinity War، آثاری مانند Thor: The Dark World نیز وجود دارند.
آیا مخاطبان از جهان های سینمایی خسته شده اند؟
عملکرد Supergirl در زمانی اتفاق افتاده که کل ژانر ابرقهرمانی در وضعیت حساسی قرار دارد. حتی مارول با وجود سابقه موفق خود، برای جلب هیجان مخاطبان نسبت به پروژه های جدیدی مثل Avengers: Doomsday با چالش روبه رو است.
از سوی دیگر، برای مخاطب عمومی، دنبال کردن یک جهان سینمایی گسترده نیازمند صرف زمان و توجه زیادی است؛ چیزی که همیشه جذاب نیست. بسیاری از تماشاگران فقط می خواهند بدانند آیا فیلمی که می بینند، به تنهایی سرگرم کننده است یا نه.
وقتی تمرکز بیش از حد روی پیوستگی جهان داستانی و آینده فرنچایز باشد، حتی فیلم های خوش ساخت هم ممکن است نتوانند جای خود را در میان مخاطبان پیدا کنند.
درس مهمی که DC می تواند بگیرد
با وجود این افت، به نظر نمی رسد DC و برادران وارنر نگران آینده باشند. شخصیت سوپرگرل همچنان قرار است نقش مهمی در ادامه این جهان ایفا کند و یک فیلم به تنهایی نمی تواند کل این پروژه را به خطر بیندازد.
اما تجربه Supergirl یک پیام روشن دارد: مخاطبان نسبت به فیلم هایی که صرفا به عنوان قطعه ای از یک پازل بزرگ تر دیده می شوند، محتاط تر شده اند. برای موفقیت واقعی، هر فیلم باید بتواند مستقل از جهان بزرگ تر خود، تجربه ای کامل و رضایت بخش ارائه دهد.
جهان های سینمایی هنوز هم پتانسیل بالایی دارند؛ همان طور که موفقیت Avengers: Endgame نشان داد. اما این موفقیت تنها زمانی تکرار می شود که هر اثر، به تنهایی هم ارزش تماشا داشته باشد، نه اینکه صرفا به عنوان پلی برای آینده دیده شود.
۰ دیدگاه