دیزنی سال هاست که به بازسازی آثار محبوب خود در قالب لایو اکشن ادامه می دهد؛ روندی که در دهه اخیر شدت بیشتری گرفته و به یک استراتژی کم ریسک اما پرسود تبدیل شده است. فیلم های بزرگی مانند Beauty and the Beast و The Lion King فروش های میلیاردی داشته اند و همین موفقیت باعث شده این مسیر ادامه پیدا کند. حالا فیلم Moana نیز به این فهرست اضافه شده، اما برخلاف انتظار، این سفر دریایی آن قدرها هم ارزش تکرار ندارد.
نسخه 2016 هنوز آن قدر تازه است که بسیاری از مخاطبانش آن را به خوبی به خاطر دارند، و همین موضوع باعث می شود بازسازی جدید از همان ابتدا کمی غیرضروری به نظر برسد. با این حال، فیلم تلاش می کند همان داستان آشنا را با جلوه های بصری جدید و بازیگران واقعی بازگو کند؛ تلاشی که نتیجه آن چیزی میان قابل قبول و ناامیدکننده است.
داستان فیلم Moana چیست؟
فیلم Moana داستان دختری 16 ساله به نام موآنا را روایت می کند که در جزیره موتونویی زندگی می کند. سال ها پیش، الهه ای به نام ته فیتی با قلب خود به اقیانوس زندگی بخشید، اما این قلب دزدیده شد و تعادل جهان به هم خورد. اکنون اقیانوس موآنا را برمی گزیند تا این قلب را بازگرداند.
در این مسیر، او با نیمه خدایی به نام مائویی با بازی دواین جانسون همراه می شود؛ شخصیتی کاریزماتیک اما مغرور که برای بازیابی قدرت خود به قلاب جادویی اش نیاز دارد. این دو در طول سفر با خطرات مختلفی روبه رو می شوند و در عین حال رابطه ای دوستانه میانشان شکل می گیرد.
نقاط قوت: موسیقی، فرهنگ و لحظات خیال انگیز
اگر بخواهیم از نقاط مثبت فیلم Moana بگوییم، مهم ترین آن ها همان چیزهایی هستند که از نسخه انیمیشنی به ارث رسیده اند. موسیقی همچنان جذاب و تاثیرگذار است و هر بار که قطعات موزیکال شروع می شوند، انرژی تازه ای به فیلم تزریق می شود.
فیلم زمانی بیشترین تاثیر را دارد که به فضای خیال انگیز و فانتزی خود تکیه می کند. برخی سکانس های موزیکال مانند «You’re Welcome» و «Shiny» از معدود لحظاتی هستند که واقعا سرگرم کننده از کار درآمده اند.
از سوی دیگر، توجه به فرهنگ پولینزی یکی از نقاط درخشان فیلم است. از رقص ها گرفته تا جزئیات زندگی روزمره، همه چیز با دقت و احترام به تصویر کشیده شده و این موضوع به فیلم هویتی قابل لمس می دهد. رابطه موآنا با مادربزرگش تالا نیز از احساسی ترین بخش های داستان است و اجرای رنا اوون در این نقش چشمگیر است.
مشکل اصلی: فیلمی بیش از حد محافظه کار
بزرگ ترین ضعف فیلم Moana این است که بیش از حد محتاطانه عمل می کند. در حالی که نسخه انیمیشنی جسور و پرانرژی بود، این بازسازی اغلب به تکرار امن همان مسیر بسنده می کند و کمتر ریسک می پذیرد.
جلوه های بصری نیز با وجود هزینه بالا، حس مصنوعی دارند. استفاده زیاد از CGI باعث شده محیط ها بیش از حد صیقلی و بی روح به نظر برسند؛ به طوری که گاهی فیلم بیشتر شبیه یک نمایش تبلیغاتی است تا یک ماجراجویی هیجان انگیز.
کارگردانی توماس کیل نیز چندان الهام بخش نیست و روی بازی بازیگران تاثیر منفی گذاشته است. دواین جانسون در نقش مائویی لحظاتی بامزه دارد، اما اجرای او برخلاف انتظار، محدود و کنترل شده به نظر می رسد. کاترین لاگایا نیز در نقش موآنا قابل قبول است، اما فیلمنامه فرصت کافی برای نمایش عمق احساسی شخصیتش به او نمی دهد.
ریتم و تاثیرگذاری کلی
با مدت زمان نزدیک به دو ساعت، فیلم ریتمی کند دارد و فاصله بین لحظات جذاب بیش از حد طولانی است. حتی لحظات مهم داستانی نیز خیلی سریع از کنارشان عبور می شود و همین باعث می شود وزن دراماتیک داستان کاهش پیدا کند.
در نهایت، فیلم Moana هرچند لحظاتی دلنشین و قابل قبول دارد، اما نمی تواند جادوی نسخه انیمیشنی را تکرار کند. تقریبا هر چیزی که در این نسخه خوب است، در نسخه 2016 بهتر اجرا شده بود.
۰ دیدگاه