الکس گارلند در بیش از یک دهه اخیر مسیر حرفه ای قابل توجهی را طی کرده است؛ از همکاری های اولیه اش در مقام نویسنده تا تبدیل شدن به یکی از چهره های مهم سینمای علمی تخیلی و آثار متفاوت استودیوی A24. اما در میان آثار تحسین شده او، فیلم Men محصول ۲۰۲۲ جایگاه عجیبی دارد؛ اثری که همزمان بحث برانگیز، نامتعارف و برای بسیاری ناامیدکننده تلقی شد.
با این حال، فاصله گرفتن از انتظارات اولیه و نگاه دوباره به این فیلم نشان می دهد که Men شاید بیش از آنچه در زمان اکران دیده شد، ارزش توجه داشته باشد؛ خصوصا برای مخاطبانی که به تجربه های بصری جسورانه و متفاوت علاقه دارند.
بازی با کلیشه های ترسناک A24؛ تا جایی که همه چیز تغییر می کند
فیلم Men در نگاه اول شباهت زیادی به دیگر آثار موسوم به «ترسناک هنری» دارد؛ فضاسازی سنگین، نمادگرایی پررنگ و ریتمی آهسته که بیشتر بر حس و حال تکیه دارد تا اتفاقات مستقیم. داستان درباره زنی به نام هارپر (با بازی جسی باکلی) است که پس از یک تراژدی شخصی، برای آرامش به روستایی دورافتاده پناه می برد.
اما این آرامش خیلی زود جای خود را به نوعی اضطراب دائمی می دهد. هارپر با مردانی مواجه می شود که هرکدام به شکلی نگران کننده رفتار می کنند و همگی توسط یک بازیگر، روری کینیر، به تصویر کشیده شده اند. این انتخاب بازیگری، حس تکرار و تهدید را در کل فیلم تقویت می کند.
گارلند در این بخش، به شکلی کاملا آشکار از نمادها و مفاهیم استفاده می کند؛ تا جایی که برای برخی مخاطبان، فیلم بیش از حد مستقیم و حتی اغراق آمیز به نظر می رسد. همین موضوع یکی از دلایل واکنش های منفی اولیه بود، زیرا بسیاری انتظار ظرافت بیشتری داشتند.
پایانی خشن و غیرمنتظره با حال و هوای دهه ۸۰
اما جایی که فیلم Men واقعا مسیر خود را از دیگر آثار مشابه جدا می کند، در نیمه پایانی و به ویژه اوج داستان است. فیلم ناگهان از یک درام نمادین به تجربه ای شدیدا بصری و شوکه کننده تبدیل می شود؛ جایی که جلوه های ویژه عملی و طراحی صحنه، نقش اصلی را به عهده می گیرند.
این بخش از فیلم به وضوح از آثار دهه ۸۰ الهام گرفته است؛ به ویژه کارهای کارگردانانی مثل استوارت گوردون و برایان یوزنا. تصاویر اغراق آمیز، تغییرات بدنی عجیب و فضایی که مرز بین ترس و نوعی طنز سیاه را محو می کند، باعث شده اند که این پایان بندی برای برخی مخاطبان به تجربه ای سرگرم کننده و متفاوت تبدیل شود.
در واقع، هرچه فیلم جلوتر می رود، بیشتر به سمت نمایش جلوه های خاص و خلاقانه حرکت می کند؛ مسیری که شاید با انتظارات اولیه از یک اثر «جدی» همخوانی نداشته باشد، اما دقیقا همان چیزی است که طرفداران این سبک از آن لذت می برند.
تضاد با ترس های مدرن؛ چرا Men متفاوت است؟
در سال های اخیر، بسیاری از فیلم های ترسناک جریان اصلی، به سمت روایت های سنگین و مفهومی حرکت کرده اند؛ آثاری مانند فیلم Hereditary که بیشتر بر ایجاد حس اضطراب روانی تمرکز دارند تا سرگرمی مستقیم. در چنین فضایی، Men با انتخاب رویکردی افراطی تر و بصری تر، عملا به یک استثنا تبدیل می شود.
همین تضاد باعث شده که برخی منتقدان آن را یک «اشتباه بزرگ» بدانند، اما در مقابل، گروهی از مخاطبان آن را تجربه ای تازه و حتی جسورانه تلقی کنند. به ویژه در دورانی که استفاده از جلوه های عملی و طراحی های اغراق آمیز کمتر شده، Men یادآور دوره ای است که سینمای ترسناک بیشتر بر خلاقیت بصری تکیه داشت.
نگاهی دوباره به یک تجربه متفاوت در کارنامه گارلند
با توجه به موفقیت های بعدی الکس گارلند و پروژه های بزرگی که در دست دارد، بعید به نظر می رسد که او به این سبک خاص و جنجالی بازگردد. همین موضوع باعث می شود فیلم Men به اثری خاص در کارنامه او تبدیل شود؛ تجربه ای که شاید در زمان خودش به درستی درک نشد.
برای مخاطبانی که به دنبال چیزی متفاوت از جریان غالب سینمای ترسناک هستند، فیلم Men می تواند انتخابی جالب باشد؛ اثری که با تمام نقص ها و افراط هایش، حداقل جسارت این را دارد که مسیر متفاوتی را امتحان کند.
۰ دیدگاه