چرا سریال Blade Runner 2099 باید فقط یک فصل داشته باشد؟

مجموعه Blade Runner همیشه یکی از تحسین شده ترین و در عین حال کم درآمدترین آثار علمی تخیلی سینما بوده است. فیلم Blade Runner به کارگردانی ریدلی اسکات هنگام اکران در سال ۱۹۸۲ در گیشه عملکرد موفقی نداشت و بخشی از این ناکامی به تغییراتی نسبت داده شد که استودیو بر پایان بندی فیلم اعمال کرد. این اثر بعدها با شکل گیری یک جامعه هواداری جدی، به ویژه پس از انتشار نسخه نهایی، جایگاه ماندگاری پیدا کرد؛ اما این محبوبیت هرگز آن را به یک فرنچایز عظیم و تضمین شده تبدیل نکرد.

دنباله آن، فیلم Blade Runner 2049، با وجود تحسین گسترده منتقدان و دریافت چند جایزه اسکار، در مقایسه با بودجه سنگین تولیدش نتوانست بازگشت مالی مورد انتظار را رقم بزند. به همین دلیل، تصمیم پرایم ویدیو برای اینکه سریال Blade Runner 2099 را به صورت یک سریال محدود هشت قسمتی تولید کند، می تواند مناسب ترین انتخاب برای ادامه این جهان باشد.

Blade Runner یک اثر علمی تخیلی خاص و هنری است

موفقیت یک مجموعه سینمایی روی پرده بزرگ، لزوما به معنای استقبال مشابه از نسخه تلویزیونی نیست. نمونه هایی از پروژه های تلویزیونی متعلق به دنیای مارول و لوکاس فیلم نشان داده اند که حتی نام های شناخته شده نیز در سرویس های پخش آنلاین با تضمین موفقیت روبه رو نیستند. در شرایطی که مخاطبان با حجم زیادی از آثار ژانری مواجه اند، دنبال کردن یک سریال تازه، به ویژه اثری با جهان سازی پیچیده و ایده های اجتماعی، سیاسی و اخلاقی سنگین، به تعهد زیادی نیاز دارد.

دو فیلم قبلی Blade Runner با پایان هایی تامل برانگیز تمام شدند و هیچ کدام مخاطب را با یک گره روایی بزرگ و حل نشده رها نکردند. این مجموعه برخلاف بسیاری از فرنچایزهای جریان اصلی، به ادامه های بی پایان وابسته نیست. هر قسمت از آن تلاش می کند بیانی مستقل درباره هویت، انسانیت و آینده ارائه دهد؛ بنابراین سریال Blade Runner 2099 نیز به روایتی محدود نیاز دارد تا بتواند همین سنت را حفظ کند.

فیلم نخست ریدلی اسکات به دلیل فضای مبهم و مالیخولیایی خود، آن نوع ماجراجویی سرگرم کننده ای را که بخشی از مخاطبان علمی تخیلی دهه ۱۹۸۰ انتظار داشتند ارائه نمی کرد. فیلم Blade Runner 2049 نیز مسیر مشابهی را دنبال کرد و به جای تکیه بر کلیشه های دنباله های میراثی، روایتی آرام، دقیق و جدی ساخت. هویت این فرنچایز بر پایان هایی استوار است که مخاطب را به فکر وادار می کنند، نه بر وعده ای برای قسمت بعد.

ساختار محدود با جهان این مجموعه هماهنگ است

تولید سریال Blade Runner 2099 بیش از پنج سال در مرحله توسعه بوده و علاوه بر اعتصاب های صنعت سرگرمی، به دلیل پیچیدگی جهان سازی با تاخیرهایی روبه رو شده است. فیلمبرداری پروژه در دسامبر ۲۰۲۴ به پایان رسید؛ موضوعی که نشان می دهد ساخت فصل دوم، در صورت سفارش، می تواند چند سال دیگر زمان ببرد.

فاصله های چندساله میان فصل های یک سریال در سال های اخیر با واکنش منفی بخشی از مخاطبان روبه رو شده است. این مسئله برای یک پروژه علمی تخیلی پرهزینه اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا جلوه های ویژه گسترده، طراحی جهان و هماهنگ کردن بازیگران پرتقاضایی مانند هانتر شفر و میشل یئو، روند تولید را طولانی تر می کند. اعلام اینکه این سریال فقط هشت قسمت خواهد داشت، انتظارات را از ابتدا روشن می کند و خطر رها شدن داستان در یک نقطه نامشخص را کاهش می دهد.

ادامه Blade Runner 2099 به عملکرد آن در پخش آنلاین بستگی دارد

واقعیت این است که تولید آثار تلویزیونی برای سرویس های پخش آنلاین زمان زیادی می برد و استودیوها معمولا تنها زمانی سراغ پروژه های بسیار گران می روند که یک اثر از نظر تعداد بیننده، عملکردی فراتر از انتظار داشته باشد. اگر ادامه دادن سریال Blade Runner 2099 از ابتدا به عنوان یک گزینه باز مطرح می شد، واکنش مخاطبان احتمالا بیش از کیفیت خود سریال، حول احتمال ساخته شدن فصل دوم شکل می گرفت.

حتی در صورت تمدید فوری سریال پس از انتشار در پرایم ویدیو، قرارداد با بازیگران و سازندگان، تکمیل فیلمنامه ها و برنامه ریزی فیلمبرداری به زمان قابل توجهی نیاز دارد. بی ثباتی فعلی بازار پخش آنلاین نیز این روند را دشوارتر می کند. پرایم ویدیو نمی خواهد در موقعیتی شبیه سریال The Lord of the Rings: The Rings of Power قرار بگیرد؛ مجموعه ای که با وجود کاهش استقبال و افت بازده خلاقانه، به دلیل سفارش اولیه چند فصل، به راحتی قابل توقف نیست.

البته هنوز مشخص نیست سریال Blade Runner 2099 بتواند انتظارات را برآورده کند. تصاویر منتشر شده از پروژه از نظر برخی مخاطبان فاقد جلوه ای متمایز بوده و بخش هایی از آن، از جمله اکشن و مسیر احتمالی داستان، چندان تازه به نظر نمی رسد. واکنش به تصاویر نمایش داده شده در کامیک کان نیز بسیار پرشور نبود. نبود یک چهره خلاق صاحب سبک مانند ریدلی اسکات یا دنی ویلنوو در مرکز پروژه، این نگرانی را ایجاد کرده است که سریال به بازخوانی کم اثر از مطالب محبوب قبلی تبدیل شود.

با این حال، فارغ از اینکه کیفیت نهایی سریال چه خواهد بود، محدود بودن آن به نفع فرنچایز است. Blade Runner برای حفظ فضای هنری و بیان مستقل خود به داستانی فشرده نیاز دارد؛ داستانی که پایان مشخصی داشته باشد و مجبور نشود برای توجیه فصل های بعدی، از هویت اصلی مجموعه فاصله بگیرد.