چه کسی از یک کمدی ورزشی خوب بدش می آید؟ ژانری که سال هاست با فرمول های آشنا پیش می رود، اما اگر درست اجرا شود، همچنان می تواند سرگرم کننده و پرانرژی باشد. حالا فیلم The Dink سراغ ورزشی رفته که کمتر در سینما دیده ایم: پیکل بال. نتیجه کار، اثری است که شاید از نظر داستانی غافلگیرکننده نباشد، اما با بازی های گرم و فضای دوست داشتنی اش تماشاگر را همراه می کند.
داستان فیلم The Dink درباره چیست؟
داستی «چکش» بوید، با بازی جیک جانسون، زمانی یک نابغه تنیس بود که خیلی زود وارد دنیای حرفه ای شد. اما یک اتفاق ناگهانی در سال ۲۰۰۰، مسیر زندگی اش را تغییر می دهد و حالا سال ها بعد، او به مربی ای بی انگیزه در باشگاه پدرش تبدیل شده است.
تقریباً هیچ کس دیگر به داستی باور ندارد؛ نه پدر سخت گیرش و نه اطرافیانش. تنها کسی که همچنان او را تحسین می کند، همکار عجیب و بامزه اش پی جی است. داستی در عین حال که به دنبال تأیید پدرش است، با رفتارهای خودخواهانه اش روابطش را هم پیچیده تر می کند.
با ورود پیکل بال به باشگاه و یک آسیب دیدگی جدید، داستی ناچار می شود این ورزش را امتحان کند. او با کندیس (با بازی مری استینبرگن)، زنی که به تازگی از یک جدایی عبور کرده، هم تیم می شود. رابطه این دو در ابتدا پرتنش است، اما به مرور به دوستی ای گرم تبدیل می شود که به داستی کمک می کند مسیر زندگی اش را بازنگری کند.
بازیگران؛ نقطه قوت اصلی فیلم
اگر The Dink را باید به خاطر چیزی تماشا کرد، آن ترکیب بازیگرانش است. جیک جانسون بار دیگر در نقش یک بازنده دوست داشتنی می درخشد؛ شخصیتی که با وجود ضعف ها و اشتباهاتش، تماشاگر را با خود همراه می کند.
شیمی میان او و مری استینبرگن یکی از نقاط قوت فیلم است. رابطه این دو، علاوه بر لحظات خنده دار، قلب تپنده داستان را شکل می دهد و به آن حس و حال انسانی می بخشد.
نقش های مکمل که می درخشند
آرون چن در نقش پی جی یکی از بامزه ترین شخصیت های فیلم است و بخش زیادی از شوخی های به یادماندنی را رقم می زند. بن استیلر هم در نقش یک پزشک با رفتارهای عجیب، حضوری کوتاه اما تاثیرگذار دارد.
حضور چهره های واقعی دنیای تنیس مانند اندی رادیک و جان مک انرو نیز به فیلم حال وهوایی خاص داده و لحظاتی سرگرم کننده خلق کرده است.
کمدی ای که گاهی نمی داند چه می خواهد باشد
با وجود تمام جذابیت ها، فیلم The Dink از نظر لحن یکدست نیست. گاهی میان یک کمدی اغراق آمیز و یک روایت ملایم تر سرگردان می شود. برخی شخصیت ها بیش از حد بزرگ نمایی شده اند، در حالی که برخی دیگر کاملاً واقع گرایانه رفتار می کنند و این تضاد، در بعضی صحنه ها به چشم می آید.
با این حال، وقتی شوخی ها جواب می دهند، واقعاً جواب می دهند. فیلم لحظات خنده دار کم ندارد و در کنار آن، نوعی صمیمیت و گرما در داستان جریان دارد که باعث می شود تماشاگر ارتباطش را با فیلم حفظ کند.
نگاه منتقدانه
فیلم The Dink شاید قرار نباشد به یکی از بهترین کمدی های ورزشی تاریخ تبدیل شود، اما به خوبی می داند چگونه تماشاگر را سرگرم کند. داستانی آشنا، در کنار بازی های قوی و فضایی دلنشین، باعث شده این فیلم تجربه ای خوشایند باشد.
در دورانی که کمدی های سینمایی کمتر از گذشته دیده می شوند، چنین اثری یادآور این است که هنوز هم می توان با فرمول های ساده، اما اجرای درست، مخاطب را جذب کرد.
۰ دیدگاه