نقد فیلم The Dink؛ کمدی ورزشی اپل تی وی که امن و فراموش شدنی می ماند

فیلم The Dink جدیدترین کمدی ورزشی اپل تی وی است که با بازی جیک جانسون تلاش می کند داستانی آشنا از بازگشت یک قهرمان شکست خورده را در قالب ورزشی کمتر دیده شده یعنی پیکل بال روایت کند. حضور بن استیلر به عنوان تهیه کننده و بازیگر فرعی، از همان ابتدا این حس را القا می کند که فیلم می خواهد همان مسیر آثار کمدی ورزشی موفق گذشته را تکرار کند؛ اما نتیجه نهایی چیزی فراتر از یک اثر قابل تماشا اما کاملا معمولی نیست.

داستانی آشنا با چاشنی پیکل بال

داستان درباره داستین بوید با بازی جیک جانسون است؛ نابغه ای سابق در تنیس که آینده ای درخشان داشت اما مصدومیت و شکست، مسیر حرفه ای اش را متوقف کرد. حالا او به مربیگری کودکانی کم انگیزه در باشگاه پدرش مشغول است و هنوز در گذشته خود زندگی می کند. ورود اتفاقی به دنیای پیکل بال، فرصتی برای بازسازی اعتمادبه نفس و بازگشت به رقابت برای او فراهم می کند.

فیلم از همان ابتدا مسیر خود را مشخص می کند: یک داستان کلاسیک از سقوط و بازگشت. اما مشکل اینجاست که تقریبا تمام اتفاقات قابل پیش بینی هستند و هیچ پیچش یا غافلگیری خاصی در روایت دیده نمی شود.

کارگردانی و فیلمنامه؛ تلاش برای خنده بدون نتیجه کافی

جاش گرینباوم که سابقه کار در کمدی را دارد، به خوبی با ریتم و ساختار این ژانر آشناست، اما فیلمنامه شان کلمنتس آن قدر قابل حدس و محافظه کارانه است که حتی اجرای قابل قبول هم نمی تواند آن را نجات دهد. شوخی ها اغلب سطحی هستند و تنها در لحظات محدودی لبخند ایجاد می کنند.

فیلم همچنین تلاش می کند از تضاد میان دنیای جدی تنیس و فضای راحت تر پیکل بال استفاده کند، اما این ایده هم به شکل کامل بسط پیدا نمی کند و بیشتر در حد یک شوخی تکراری باقی می ماند.

بازیگران؛ حضورهای خوب در خدمت متریالی ضعیف

جیک جانسون و همراهان

جیک جانسون همچنان همان شخصیت دوست داشتنی همیشگی را ارائه می دهد و حتی در لحظاتی که کاراکترش رفتارهای آزاردهنده دارد، می تواند همدلی مخاطب را حفظ کند. مری استینبرگن نیز با حضور گرم و آرام خود به فیلم تعادل می دهد.

در کنار آن ها، اد هریس در نقش پدر سختگیر داستین ظاهر می شود، اما شخصیت پردازی او آن قدر سطحی است که حتی این بازیگر باتجربه هم نمی تواند عمق خاصی به نقش بدهد. حضور کمدین هایی مانند کلویی فاینمن و کریس پارنل نیز عملا هدر رفته و نقش قابل توجهی در جذابیت فیلم ندارند.

مشکل اصلی؛ بی خطر، بی ریسک و بی اثر

فیلم The Dink شاید در بدترین حالت یک اثر آزاردهنده نباشد، اما مشکل اصلی آن بی هویتی است. فیلم هیچ ریسک خاصی نمی کند، از کلیشه ها فاصله نمی گیرد و در نهایت چیزی برای به خاطر سپردن ارائه نمی دهد. حتی مسیر احساسی داستان که بر رابطه داستین با پدرش تمرکز دارد، به شکلی سطحی و بدون تاثیرگذاری جدی پیش می رود.

در نهایت، این فیلم بیشتر شبیه یک محصول استاندارد پلتفرم های استریم است؛ اثری که می توان در پس زمینه تماشا کرد، بدون آن که توجه کامل شما را طلب کند. شاید تنها نکته خلاقانه اش این باشد که نامش چیز دیگری مثل «Pickleball» نیست.