چرا سریال The Outlaws با بازی کریستوفر واکن حالا یک کلاسیک مدرن است؟

در دنیایی که هر هفته با انبوهی از سریال های جنایی جدید در پلتفرم های استریمینگ مواجه می شویم، کمتر اثری پیدا می شود که بتواند چند سال بعد همچنان تازه، متفاوت و به یادماندنی باقی بماند. با این حال، The Outlaws یکی از همان استثناهاست؛ سریالی که حالا پنج سال پس از آغاز پخش، بیش از همیشه شبیه یک «کلاسیک مدرن» به نظر می رسد.

این سریال ساخته استیون مرچنت و الگین جیمز، در ظاهر با یک ایده ساده شروع می شود: هفت غریبه که به انجام خدمات اجتماعی محکوم شده اند، به طور اتفاقی با یک کیسه پول متعلق به مجرمان خطرناک روبه رو می شوند. اما همین نقطه شروع ساده، خیلی زود به داستانی چندلایه تبدیل می شود که همزمان عناصر درام جنایی، کمدی موقعیت، درام خانوادگی و مطالعه شخصیت را در خود جای می دهد.

از یک ایده ساده تا روایتی اعتیادآور

داستان های جنایی درباره آدم های معمولی اغلب مسیر مشابهی دارند: یک تصمیم اشتباه، و سپس زنجیره ای از اشتباهات که همه چیز را از کنترل خارج می کند. The Outlaws این الگو را حفظ می کند، اما دلیل تاثیرگذاری آن را هم به خوبی درک کرده است. هر تصمیم اشتباه در اینجا ریشه در انگیزه های واقعی دارد؛ هر شخصیت چیزی برای از دست دادن دارد.

اعضای این گروه از نظر پیشینه و شخصیت کاملا متفاوت اند: دانش آموزی تحت فشار، یک تاجر شکست خورده، اینفلوئنسری که به دنبال ارتباط واقعی است، وکیلی که زندگی اش را از نو می سازد، یک فعال اجتماعی، جوانی محافظ خانواده و مردی مسن با گذشته ای پر از کلاهبرداری. سریال در ابتدا آن ها را شبیه کلیشه ها معرفی می کند، اما به تدریج این برداشت ها را می شکند.

همین روند باعث می شود روابط میان شخصیت ها به یکی از جذاب ترین بخش های سریال تبدیل شود؛ از اختلافات اولیه بر سر طبقه اجتماعی، سیاست و تفاوت های فردی، تا شکل گیری اعتماد و در نهایت دوستی واقعی. این مسیر احساسی به اندازه خط داستانی جنایی سریال هیجان انگیز است.

کریستوفر واکن و یک گروه بازیگری کم نقص

حضور کریستوفر واکن در ابتدا شاید کمی غافلگیرکننده به نظر برسد؛ یک بازیگر آمریکایی شناخته شده در میان گروهی عمدتا بریتانیایی. اما خیلی زود مشخص می شود که او انتخابی ایده آل برای نقش فرانک شلدون است.

شخصیت فرانک می توانست صرفا مجموعه ای از ویژگی های آشنای واکن باشد، اما بازی او لایه های عمیق تری به این کاراکتر می دهد. فرانک یک کلاهبردار سابق است که تلاش می کند با خانواده ای که سال ها ناامیدشان کرده، دوباره ارتباط برقرار کند. واکن به شکلی ظریف میان طنز و اندوه حرکت می کند و او را به قلب احساسی داستان تبدیل می کند.

در کنار او، دیگر بازیگران نیز عملکردی چشمگیر دارند. استیون مرچنت در نقش گرگ ترکیبی از اضطراب و صداقت را ارائه می دهد. ریان بارتو در نقش رانی یکی از بهترین مسیرهای تحول شخصیتی را به نمایش می گذارد؛ از یک دانش آموز محافظه کار تا فردی که با پیچیدگی های اخلاقی کنار می آید. جسیکا گانینگ هم با نقش دایان، تقریبا در هر صحنه ای که حضور دارد می درخشد.

نکته مهم اینجاست که هیچ شخصیتی صرفا مکمل دیگری نیست؛ هرکدام مسیر و اهمیت خود را دارند و همین باعث می شود گروه بازیگری به شکل کم نظیری یکپارچه و تاثیرگذار باشد.

سریالی که هنوز هم متفاوت است

مقایسه The Outlaws با آثار جنایی گای ریچی وسوسه کننده است؛ هر دو از دیالوگ های تند، شخصیت های رنگارنگ و موقعیت های پیچیده بهره می برند. اما تفاوت اصلی در نگاه آن هاست. جایی که آثار ریچی بیشتر به سبک بصری و اغراق تکیه دارند، The Outlaws بر زندگی آدم های عادی تمرکز می کند.

شخصیت های این سریال مجرمان حرفه ای نیستند؛ آن ها انسان هایی معمولی اند که در اثر یک اشتباه وارد موقعیتی خطرناک می شوند. سریال به جای قضاوت، تلاش می کند آن ها را درک کند و نشان دهد ترس، وفاداری، شرم و ناامیدی چگونه می توانند افراد را به تصمیم های دشوار سوق دهند.

ترکیب گرما، طنز و تعلیق دقیق باعث شده The Outlaws حتی پس از گذشت چند سال همچنان تازه و متفاوت به نظر برسد. در زمانی که بسیاری از آثار جنایی یا بیش از حد خشن اند یا روی ضدقهرمان ها تمرکز دارند، این سریال نشان می دهد بهترین داستان های جنایی در نهایت درباره انسان ها و پیامد انتخاب هایشان هستند، نه صرفا درباره جرم.