چرا نقش هیو جکمن در سریال Human Resources یکی از عجیب ترین انتخاب های اوست

هیو جکمن طی چند دهه گذشته بیشتر با شخصیت های بزرگ تر از زندگی شناخته شده است؛ از ولورین گرفته تا یک نمایشگر مشهور سیرک و قهرمانانی که معمولا ترکیبی از کاریزما، نجابت و اعتماد به نفس هستند. به همین دلیل، حضور او در سریال انیمیشنی Human Resources یکی از غیرمنتظره ترین انتخاب های کارنامه اش به شمار می رود. جکمن در این اثر صدای دانته را اجرا می کند؛ موجودی که وظیفه اش کمک به انسان ها نیست، بلکه تشویق آنها به دنبال کردن وسوسه ها و عادت های مخربشان است.

دانته فردی مغرور، فریبکار، بی پروا و آشوبگر است و تقریبا هیچ شباهتی به قهرمانان آشنای هیو جکمن ندارد. همین تضاد، اجرای او را به یکی از جذاب ترین بخش های سریال تبدیل می کند. برای مخاطبانی که در زمان پخش کوتاه دو فصل سریال Human Resources از آن عبور کرده اند، بازی جکمن به تنهایی دلیل خوبی برای بازگشت به این کمدی اداری عجیب است.

سریال Human Resources جهان Big Mouth را گسترش می دهد

در حالی که سریال Big Mouth بیشتر روی تجربه دشوار رشد و عبور از سال های نوجوانی تمرکز داشت، سریال Human Resources دوربین خود را به محل کار موجودات عاطفی و ذهنی می برد. هیولاهای هورمونی، پشه های اضطراب و موجودات مشابه برای انسان ها کار می کنند و وظیفه دارند در موقعیت هایی مانند ترفیع شغلی، جدایی، حمله های اضطرابی، تصمیم گیری و مشکلات خانوادگی به آنها کمک کنند.

این ایده به سازندگان اجازه می دهد سراغ تجربه هایی بروند که در سریال اصلی فرصت کافی برای پرداختن به آنها وجود نداشت. پدر و مادر شدن، سوگ، اعتیاد، زوال حافظه، روابط عاطفی، جاه طلبی و سلامت روان، همگی به بخشی از داستان های این مجموعه تبدیل می شوند. نتیجه، سریالی است که از Big Mouth نامتعارف تر به نظر می رسد، اما در بسیاری از لحظات، بلوغ عاطفی بیشتری دارد.

Human Resources همچنان شوخی های تند و طراحی های عجیب موجوداتش را حفظ می کند، اما پشت این ظاهر شلوغ، علاقه ای جدی به فهم رفتار انسان ها دیده می شود. سریال می پرسد چرا افراد به تصمیم های خودویرانگرانه روی می آورند، چرا روابط از هم می پاشند و چرا مسیر ترمیم و بهبود معمولا مستقیم و ساده نیست.

هیو جکمن در نقش دانته از تصویر همیشگی خود فاصله می گیرد

دانته که یک فرشته اعتیاد است، به جای کمک به انسان ها برای مقاومت در برابر وسوسه ها، آنها را به سمت عادت های ناسالم سوق می دهد. این ایده از همان ابتدا جنبه ای کمیک دارد، اما هیو جکمن با تکیه بر الگوی یک شرور کارتونی، شخصیت را به یادماندنی می کند. دانته از جذابیت و اعتماد به نفس خود کاملا آگاه است و بدون هیچ احساس شرمی در محیط کار رفت وآمد می کند و هر جا حضور دارد، آشوب به راه می اندازد.

توانایی دانته در جلب توجه دیگران در چند خط داستانی نقش مهمی دارد. او با لاو باگ ها، یعنی اِمی با صدای ایدی برایانت و روشل با صدای کیکه پالمر، درگیر می شود و در ماموریت تازه اش با داگ، شخصیتی با صدای تیم رابینسون، قرار می گیرد. داگ می خواهد برای ازدواج و آینده اش وزن کم کند، اما دانته این هدف را به مسیری پر از مانع تبدیل می کند.

جکمن از صدای گرم و شخصیت کاریزماتیک خود استفاده می کند تا مخاطب بفهمد چرا دیگران جذب دانته می شوند؛ حتی وقتی رفتار او خودخواهانه و فریبکارانه است. اجرای او میان شوخ طبعی، اعتماد به نفس و بی مسئولیتی حرکت می کند و همین تضاد باعث می شود دانته چیزی فراتر از یک حضور کوتاه از سوی یک ستاره مشهور باشد.

این نقش همچنین به هیو جکمن اجازه می دهد کاملا خود را در جهانی عجیب و بی قاعده رها کند. دانته یک کارمند فراطبیعی با اخلاقیات بسیار ضعیف است که درگیر شوخی های تکرارشونده و موقعیت هایی می شود که توضیح دادنشان بدون خنده دشوار است. جکمن این فضای نامتعارف را جدی می گیرد و به همین دلیل، شخصیت او صرفا یک شوخی گذرا باقی نمی ماند.

کمدی اداری نتفلیکس، احساسات انسانی بیشتری از انتظار دارد

نقطه قوت Human Resources در این است که می داند پشت هر هیولای مضحک، بخشی دردناک از تجربه انسانی قرار دارد. سریال زمانی بهترین عملکرد خود را نشان می دهد که استعاره های عجیبش را با احساسات واقعی ترکیب می کند؛ از مادری که با افسردگی پس از زایمان روبه رو است تا سوگ از دست دادن یک عزیز و کشمکش میان جاه طلبی و عشق.

کمدی مجموعه عمدا اغراق آمیز و گاهی بسیار تند است و بعضی شوخی ها بیشتر از حد لازم پیش می روند. با این حال، مخاطبانی که با آشوب ظاهری آن همراه شوند، اثری متفکرانه را زیر لایه ای از هیولاهای ذهنی و موقعیت های غیرعادی پیدا خواهند کرد. سریال تلاش می کند نشان دهد انسان ها همیشه کنترل کاملی بر تصمیم های خود ندارند و تغییر کردن نیز معمولا با یک راه حل ساده اتفاق نمی افتد.

نتفلیکس پس از دو فصل به ساخت این سریال پایان داد و Human Resources به یکی از آثار انیمیشنی کمتر دیده شده این سرویس تبدیل شد. این اتفاق از نگاه سازندگان و طرفداران، تاسف برانگیز است؛ چون جهان Big Mouth همچنان ظرفیت داستان های بیشتری داشت. برای طرفداران هیو جکمن، دانته دلیل ویژه ای برای تماشای سریال است: شخصیتی خودخواه، سمی و خنده دار که از هر نقش قهرمانانه ای که معمولا از این بازیگر انتظار می رود فاصله دارد.