زوج فیلمساز بلغاری، کریستینا گروزاوا و پتر والچانوف، بار دیگر به قلمرو آشنای خود بازگشته اند: خانواده های ناراضی در بستر اجتماعی پساکمونیستی. فیلم Black Money for White Nights با لحنی بی رحمانه اما خنده دار، داستانی از طمع، بدبیاری و زخم های قدیمی را روایت می کند؛ اثری که در عین تلخی، با ریتم کمیک دقیق و جزئیات هوشمندانه پیش می رود.
روایت یک رویا که به کابوس تبدیل می شود
داستان درباره زوجی در دهه شصت زندگی شان به نام های گوشا و مارینا است؛ ساکن شهری کوچک در نزدیکی صوفیه که سال ها از راه های غیررسمی و دریافت رشوه، پس اندازی جمع کرده اند. هدف آن ها تحقق یک رویای قدیمی است: سفری به روسیه برای دیدن شب های سفید سن پترزبورگ و سپس تجربه قطار سراسری سیبری.
اما با شروع جنگ اوکراین، برنامه ها به هم می ریزد. با وجود محدودیت های سفر، این زوج همچنان امیدوارند بتوانند از مسیرهای جایگزین به مقصد برسند. زمانی که در موعد مقرر برای سفر حاضر می شوند، درمی یابند که آژانس مسافرتی ناپدید شده و پولشان نیز از دست رفته است. این پیچش داستانی، هسته اصلی فیلم را شکل می دهد: پولی که با فریب به دست آمده، حالا با فریبی دیگر از دست می رود.
کمدی سیاه با لبه های تیز
گروزاوا و والچانوف مهارت ویژه ای در تغییر لحن دارند. فیلم به شکلی نرم از موقعیت های کمیک به فضاهای تیره و حتی ترسناک می لغزد. این تغییر تدریجی باعث می شود تماشاگر همزمان بخندد و احساس ناراحتی کند. صحنه هایی مانند درگیری گوشا با افراد خلافکار در یک کلوب شبانه، نمونه ای از این تغییر لحن است که از شوخی به تهدید واقعی تبدیل می شود.
در کنار داستان اصلی، شخصیت های فرعی عجیب و به یادماندنی نیز حضور دارند؛ از مردی مرموز در گورستان گرفته تا خانواده ای با فرزندانی که موسیقی کلاسیک اجرا می کنند. این جزئیات به جهان فیلم عمق می دهد و امضای کارگردانان را پررنگ تر می کند.
بازی ها و سبک اجرا
ایوان ساووف و تانیا شاهاوا در نقش های اصلی، اجرایی طبیعی و باورپذیر ارائه می دهند. دیالوگ ها حالتی نیمه بداهه دارند و حس spontaneity در سراسر فیلم جاری است. این سبک بازیگری، همراه با فیلمبرداری روشن و سیال الکساندر استانی شف، به فیلم حالتی واقع گرایانه می دهد که تلخی داستان را قابل تحمل تر می کند.
ادامه مسیر آشنای فیلمسازان
این اثر از نظر تماتیک در ادامه مسیر آثار قبلی این دو فیلمساز قرار می گیرد؛ از جمله فیلم های The Lesson، Glory و Triumph که همگی به نوعی از واقعیت های اجتماعی الهام گرفته اند. اگرچه Black Money for White Nights کاملا داستانی است، اما همچنان همان دغدغه ها درباره فساد، بدبیاری و فشارهای اجتماعی را دنبال می کند.
فیلم همچنین از نظر لحن، نزدیکی هایی با موج عجیب سینمای یونان در دهه ۲۰۱۰ دارد؛ جایی که طنز و پوچی در کنار هم قرار می گیرند. تدوین اثر که توسط یورگوس ماوروپساریدیس انجام شده (همکار یورگوس لانتیموس در آثاری مانند Kinds of Kindness و Poor Things)، نقش مهمی در حفظ این ریتم خاص ایفا می کند.
نمایش در کارلووی واری و واکنش ها
فیلم Black Money for White Nights در جشنواره بین المللی کارلووی واری به نمایش درآمد؛ جایی که این دو کارگردان پیش تر با فیلم The Father موفق به کسب جایزه اصلی شده بودند. این اثر جدید شاید تغییر مسیر بزرگی در کارنامه آن ها نباشد، اما نشان می دهد که همچنان در کنترل لحن و روایت، تسلط بالایی دارند.
در نهایت، فیلم تصویری تلخ از انسانی ارائه می دهد که در چرخه ای از اشتباهات و امیدهای واهی گرفتار شده است؛ چرخه ای که گاه خنده دار و گاه دردناک است، اما همیشه واقعی به نظر می رسد.
۰ دیدگاه