جوزف کان، کارگردان برنده گرمی و سازنده تعدادی از مشهورترین موزیک ویدیوهای سه دهه اخیر، در نخستین ستون خود برای هالیوود ریپورتر به سراغ یکی از بحث های قدیمی صنعت سینما رفته است: مدیران استودیوها باید مدیر تجاری باشند، نه هنرمندانی که می خواهند بخشی از هویت فرهنگی پروژه ها را به نام خود ثبت کنند.
انتقاد جوزف کان از مدیران جدید هالیوود
کان نوشته خود را با تصویری کنایه آمیز از ورود به دفتر یک مدیر استودیو آغاز می کند؛ جایی که لباس های ساده و فضای بیش از اندازه غیررسمی، از نظر او نشانه فاصله گرفتن مدیران جدید از ماهیت پرزرق و برق و پرریسک سینماست. او معتقد است مدیران هالیوود زمانی چهره هایی بزرگ، مرموز و حتی ترسناک بودند؛ افرادی که هم هنرمندان از آنها حساب می بردند و هم توانایی تشخیص یک ایده موفق را داشتند.
این فیلمساز برای توضیح این تصویر به نمونه هایی از سینما اشاره می کند. مدیرانی مانند گریفین میل در فیلم فیلم The Player و جک لیپ نیک در فیلم فیلم Barton Fink، نسخه های اغراق شده اما ماندگاری از مدیر استودیو هستند؛ شخصیت هایی که قدرت، سلیقه و توانایی تصمیم گیری اقتصادی را همزمان نمایندگی می کنند. کان می گوید لباس رسمی برای چنین مدیرانی فقط ظاهر نبود، بلکه نوعی زره و یونیفرم حرفه ای محسوب می شد.
از نگاه او، بسیاری از مدیران امروز تلاش می کنند خود را شبیه هنرمندان نشان دهند و با فضای فرهنگی و اجتماعی اطراف سینما همراه شوند. کان این تغییر را بخشی از مشکلی بزرگ تر می داند: مدیران به جای تمرکز بر ساخت فیلمی که تماشاگران زیادی را جذب کند، گاهی بیش از اندازه نگران تصویری هستند که در محافل فرهنگی از خود ارائه می دهند.
از گیشه سینما تا اقتصاد مبهم استریمینگ
بخش مهم دیگری از این ستون به تغییر مدل اقتصادی هالیوود پس از همه گیری کرونا مربوط است. کان یادآوری می کند که گیشه سینما سال ها معیار اصلی موفقیت بود، اما با گسترش سرویس های استریمینگ، شاخص هایی مانند تعداد مشترکان، ساعت تماشا و کاهش ریزش کاربران جای فروش بلیت را گرفتند.
به باور او، این تغییر باعث شد مفهوم سود و زیان برای استودیوها مبهم تر شود. فیلم ها دیگر فقط برای مخاطبان ساخته نمی شدند، بلکه بخشی از کتابخانه پلتفرم ها، برنامه رشد سرمایه گذاران و محاسبات الگوریتمی بودند. در چنین فضایی، برخی پروژه ها با هدف نمایش موضع فرهنگی یا اجتماعی مدیران ساخته شدند؛ در حالی که ارتباط آنها با سلیقه عمومی و منطق اقتصادی روشن نبود.
کان برای نمونه به عملکرد فیلم فیلم The Marvels اشاره می کند و می نویسد هالیوود پس از تجربه هایی از این دست باید دوباره به این پرسش برگردد که آیا یک پروژه می تواند مخاطب گسترده پیدا کند و درآمد قابل توجهی بسازد یا نه. او تاکید دارد که تماشاگر نباید احساس کند برای لذت بردن از یک فیلم، باید ابتدا درگیر مجموعه ای از پیام ها و بحث های بیرونی شود.
مدیران باید روی ساخت ستاره و فیلم پرفروش تمرکز کنند
در ادامه، جوزف کان از مدیران می خواهد به نقش اصلی خود بازگردند: انتخاب بهترین ایده، استخدام گروه های توانمند، ساخت ستاره های سینما و سرمایه گذاری روی پروژه هایی که ظرفیت تبدیل شدن به یک موفقیت بزرگ را دارند. او می گوید مدیران نباید تلاش کنند جای هنرمندان را بگیرند یا در مرکز توجه قرار بگیرند؛ وظیفه آنها تامین سرمایه و فراهم کردن شرایطی است که هنرمندان بتوانند بهترین کار خود را انجام دهند.
کان در این بخش به فیلم فیلم The Social Network اشاره می کند و با بازنویسی یکی از دیالوگ های شناخته شده آن، تفاوت میان موفقیت معمولی و موفقیت عظیم در هالیوود را یادآور می شود. از نظر او، فروش قابل قبول دیگر برای استودیوهایی که هزینه های سنگین تولید و بازاریابی دارند کافی نیست و صنعت باید دوباره به دنبال فیلم هایی باشد که بتوانند به پدیده های جهانی تبدیل شوند.
او همچنین به تغییرات احتمالی در آینده اشاره می کند و هشدار می دهد اگر مدیران نتوانند فیلم های بزرگ و سودآور تولید کنند، شرکت های فناوری، هوش مصنوعی و پلتفرم های استریمینگ قدرت بیشتری در تصمیم گیری های سینمایی به دست خواهند آورد. در این نگاه، رقابت فقط میان استودیوها نیست؛ بلکه میان مدل سنتی تولید فیلم و سیستم های داده محور شرکت های فناوری نیز جریان دارد.
کارنامه سینمایی جوزف کان
جوزف کان بیشتر به خاطر کارگردانی موزیک ویدیو برای هنرمندانی مانند تیلور سوئیفت، بریتنی اسپیرز، امینم، بیانسه و کندریک لامار شناخته می شود. او در سینما نیز فیلم هایی مانند فیلم Torque، فیلم Detention، فیلم Bodied و فیلم Ick را در کارنامه دارد.
کان در پایان این دیدگاه را مطرح می کند که هالیوود به مدیرانی شبیه رابرت ایوانز نیاز دارد؛ افرادی با سلیقه بالا، قدرت تصمیم گیری و درک دقیق از بازار که بتوانند استعدادهای مناسب را پیدا کنند، بدون اینکه خودشان بخواهند به ستاره اصلی صنعت تبدیل شوند. او معتقد است فراموش کردن همین نقش، یعنی تامین مالی رویا و سرگرم کردن طیف گسترده ای از تماشاگران، یکی از دلایل اصلی مشکلات فعلی کسب و کار سینماست.
این مطلب نخستین ستون جوزف کان برای هالیوود ریپورتر است و در شماره ۲۲ ژوئیه مجله این نشریه منتشر شده است.
۰ دیدگاه