فیلم 3 Weeks After ساخته جدید میروسلاو ترزیچ، فیلمساز صرب، یکی از آثار قابل توجه جشنواره بین المللی فیلم کارلووی واری 2026 است؛ اثری تلخ و پرتنش که به شکلی مستقیم سراغ موضوع خشونت میان نوجوانان و پیامدهای آن می رود. این فیلم که در بخش رقابتی اصلی رونمایی می شود، با روایتی واقع گرایانه تلاش می کند مرزهای میان قربانی، شاهد و عامل خشونت را به چالش بکشد.
داستانی از دل یک سفر مدرسه ای که به کابوس تبدیل می شود
داستان فیلم 3 Weeks After از یک سفر مدرسه ای آغاز می شود؛ گروهی از دانش آموزان دبیرستانی از صربستان راهی بلغارستان هستند، اما خرابی اتوبوس آنها را در یک هتل قدیمی گرفتار می کند. در همین فضای بسته و پرتنش، یکی از دانش آموزان درباره خودکشی دوست صمیمی اش صحبت می کند و همین موضوع به تدریج لایه های پنهان روابط میان نوجوانان را آشکار می سازد.
فیلم با الهام از چندین داستان واقعی شکل گرفته و تلاش می کند تصویری صادقانه از فشارهای اجتماعی، قلدری و سکوت جمعی ارائه دهد؛ سکوتی که به گفته کارگردان، یکی از عوامل تداوم خشونت است.
نگاه کارگردان؛ خشونت آموخته می شود
میروسلاو ترزیچ که خود پدر دو فرزند است، این پروژه را شخصی و ضروری توصیف می کند. او معتقد است نمی توان نسبت به چنین موضوعی بی تفاوت بود:
من پدر دو فرزند هستم و این موضوع برایم اهمیت زیادی دارد. حتی حالا که بچه هایم بزرگ شده اند، نمی توانم به عنوان یک والد از کنار چنین مسائلی بی تفاوت عبور کنم.
— میروسلاو ترزیچ
او تاکید می کند که فیلمش فقط درباره خشونت میان همسالان نیست، بلکه درباره خود مفهوم خشونت است؛ اینکه چگونه شکل می گیرد و در جامعه پذیرفته می شود.
خیلی زود فهمیدم این فقط یک فیلم درباره خشونت میان نوجوانان نیست؛ بلکه درباره خود خشونت است، اینکه چگونه یاد گرفته می شود، تحمل می شود و رشد می کند.
— میروسلاو ترزیچ
رسانه، جامعه و مسئولیت جمعی
ترزیچ در روند نگارش فیلمنامه، به نقش فضای رسانه ای امروز هم اشاره می کند؛ فضایی که به گفته او، خشونت در آن به امری روزمره تبدیل شده است.
کافی است اخبار را ببینید یا گوشی تان را باز کنید؛ همه جا هست. این زبان امروز دنیاست و کودکان خیلی سریع آن را یاد می گیرند، قبل از اینکه پیامدهایش را درک کنند.
— میروسلاو ترزیچ
او همچنین بر مسئولیت والدین و جامعه تاکید دارد و معتقد است بی تفاوتی، به گسترش خشونت کمک می کند.
شخصیت هایی خاکستری، نه قهرمان نه ضدقهرمان
یکی از نکات مهم فیلم 3 Weeks After، پرهیز از ارائه پاسخ های ساده است. شخصیت های داستان نه کاملا خوب هستند و نه کاملا بد؛ بلکه در موقعیت های مختلف تصمیم هایی می گیرند که آنها را در طیفی از رفتارها قرار می دهد.
در زندگی واقعی، آدم ها به ندرت کاملا خوب یا کاملا بد هستند. همه چیز به شرایط و واکنش ما بستگی دارد. در فیلم، برخی نوجوانان در خشونت نقش دارند، برخی مقاومت می کنند، اما بیشترشان فقط تماشا می کنند و همین سکوت به خشونت قدرت می دهد.
— میروسلاو ترزیچ
جزئیات تولید و بازیگران
تیم سازنده و بازیگران جوان
این فیلم با همکاری چندین شرکت اروپایی تولید شده و فیلمبرداری آن بر عهده دامیان رادوانوویچ بوده است. تیم سازنده برای انتخاب بازیگران، صدها نوجوان را بررسی کرده و در نهایت گروهی از بازیگران جوان را برای خلق فضایی طبیعی و باورپذیر انتخاب کرده اند.
به گفته ترزیچ، بسیاری از صحنه ها با بداهه پردازی بازیگران شکل گرفته تا حس واقعی تری از روابط نوجوانان منتقل شود.
فیلمی برای ایجاد گفت وگو، نه پاسخ های ساده
کارگردان تاکید می کند که هدفش ارائه راه حل مستقیم نبوده، بلکه می خواهد مخاطب را با پرسش هایی جدی روبه رو کند. او امیدوار است فیلم بتواند بحثی عمومی درباره خشونت، نقش تماشاگران و مسئولیت اجتماعی ایجاد کند.
فیلم 3 Weeks After به دو نوجوانی تقدیم شده که قربانی خشونت میان همسالان شده اند؛ نشانه ای از ریشه های واقعی این داستان و اهمیتی که برای سازنده اش دارد.
۰ دیدگاه