فیلم Ice Cream Man تازه ترین پروژه الی راث، کارگردان و نویسنده همکار آن، تجربه ای بسیار افراطی و عامدانه آشفته در ژانر وحشت است. این فیلم بیش از آنکه بر فهرست بازیگران یا پیچیدگی داستان تکیه کند، به توانایی گروه گریم و طراحی جلوه های ویژه عملی وابسته است؛ گروهی که توانسته اند تصاویری ناآرام کننده و اغراق آمیز خلق کنند. نتیجه، اثری است که احتمالا طرفداران سرسخت فیلم های اسلشر را راضی می کند، اما برای بیشتر مخاطبان انتخاب مناسبی نخواهد بود.
داستان فیلم Ice Cream Man درباره چیست؟
ماجرا در یک شهر کوچک و به ظاهر آرام آمریکایی می گذرد؛ جایی که فروشنده ای مرموز با کامیون بستنی عجیب خود وارد محله می شود. خوراکی های او روی کودکان تاثیر غیرعادی می گذارند و آنها را به موجوداتی خشن و بی احساس تبدیل می کنند. از اینجا به بعد، فیلم مجموعه ای از موقعیت های هولناک و گاه سیاه و طنزآمیز را به نمایش می گذارد که در آنها کودکان در برابر بزرگسالان شهر قرار می گیرند.
ایده اصلی فیلم ساده است، اما راث تلاش می کند آن را با انرژی بصری و تخیل افراطی گسترش دهد. مضمون کودکان خطرناک پیش از این در آثاری مانند فیلم Village of the Damned و مجموعه فیلم Children of the Corn دیده شده است، اما Ice Cream Man آشکارا می خواهد از نمونه های قبلی پیشی بگیرد و مرزهای ژانر را با لحنی بیمارگونه و هجوآمیز جابه جا کند.
نقطه قوت اصلی؛ گریم و جلوه های عملی
بر اساس این نقد، ستاره های واقعی فیلم اعضای گروه گریم و جلوه های ویژه هستند، نه چهره های حاضر در فهرست بازیگران. استیو نیوبورن و آدرین مورو، که برای فیلم The Whale برنده جایزه اسکار شده است، مسئول طراحی پروتزها و جلوه های فیزیکی اثر بوده اند. فیلم به جای تکیه سنگین بر تصاویر رایانه ای، از جلوه های عملی استفاده می کند و همین انتخاب به تصاویر آن حس ملموس تر و قدیمی تری می دهد.
این طراحی ها در سراسر فیلم حضور پررنگ دارند و گاهی آنقدر افراطی می شوند که انگار خود فیلم می خواهد توانایی گروه گریم را به رخ بکشد. در کنار تصاویر تکان دهنده، چند شوخی بصری و جزئیات کنایه آمیز هم در قاب ها پنهان شده اند؛ عناصری که نشان می دهند راث فقط به دنبال ترساندن مخاطب نیست و قصد دارد نوعی کمدی سیاه را نیز وارد فضای اثر کند.
فروشنده ای مرموز با حضوری تاثیرگذار
آری میلن، بازیگر کانادایی شناخته شده از سریال Orphan Black، نقش فروشنده بستنی را بازی می کند. شخصیت او کم حرف، همیشه خندان و به شکل آزاردهنده ای آرام است. این فروشنده بیشتر از آنکه یک قاتل معمولی باشد، عامل اصلی تبدیل کودکان به تهدیدهای کوچک و غیرقابل کنترل است و حضورش به فیلم حال و هوایی شبیه افسانه های تاریک می دهد.
داستان ساده و verdictی مناسب برای مخاطبان خاص
فیلم یک پیشینه داستانی درباره کشیشی محلی، بی عدالتی قدیمی و انتقامی دارد که با کمک یک احضارکننده مردگان شکل گرفته است. با این حال، این بخش در مقایسه با نمایش مداوم جلوه های ویژه و موقعیت های هولناک اهمیت کمتری پیدا می کند. به نظر می رسد هدف اصلی فیلم، ساختن روایتی پیچیده نیست؛ بلکه ارائه یک نمایش بی وقفه از ایده های عجیب، گریم های سنگین و طنز سیاه است.
الی راث بیش از دو دهه برای ساخت این پروژه تلاش کرده و پس از آنکه استودیوهای بزرگ از ایده او استقبال نکردند، شرکت خودش، The Horror Section، را برای توزیع فیلم شکل داد. این پیشینه نشان می دهد Ice Cream Man برای او یک پروژه شخصی و بلندمدت بوده است. فیلم نیز بدون رده بندی سنی منتشر شده و از همان ابتدا مخاطب بسیار مشخصی را هدف گرفته است.
با توجه به کارنامه راث در فیلم های Cabin Fever، Hostel و Thanksgiving، میزان افراط در این اثر چندان غافلگیرکننده نیست. با این حال، حتی در مقایسه با آثار قبلی او نیز Ice Cream Man تجربه ای تندتر و نامتعارف تر به نظر می رسد. این فیلم را می توان به طرفداران دوآتشه اسلشر و کسانی پیشنهاد کرد که از جلوه های عملی پررنگ، طنز سیاه و وحشت اغراق آمیز استقبال می کنند؛ سایر مخاطبان احتمالا دلیل چندانی برای نزدیک شدن به آن پیدا نخواهند کرد.
۰ دیدگاه