بیشتر فیلم های هیولایی دقیقا از همان لحظه ای ضربه می خورند که شروع می کنند به توضیح دادن بیش از حد. یک نفر کتابی قدیمی بیرون می آورد، شخص دیگری درباره نفرین های باستانی حرف می زند و ناگهان هیولا بیشتر شبیه بخشی از یک افسانه تکراری می شود تا موجودی که واقعا ترسناک باشد. اما فیلم داگ سولجرز (Dog Soldiers) هرگز در این دام نمی افتد.
فیلم ترسناک نیل مارشال که در سال 2002 اکران شد، خیلی خوب می فهمد که گرگینه ها زمانی وحشتناک تر می شوند که مثل موجوداتی واقعی و خشن رفتار کنند؛ موجوداتی که فقط می خواهند در را بشکنند و هر کسی را آن طرفش نفس می کشد شکار کنند. همین حس زمخت و بی رحم باعث شده فیلم بعد از بیش از دو دهه همچنان تاثیرگذار بماند.
تقریبا تمام فضای فیلم با باران، گل، خستگی و استیصال آغشته شده است. سربازها مدام با هم درگیر می شوند و قبل از آنکه حتی اولین حمله گرگینه ها شروع شود، انگار در بدترین اردوی ممکن گیر افتاده اند. دیالوگ ها هم شبیه حرف های قهرمانان اکشن نیست. بیشتر گفتگوها حس آدم هایی را دارد که وحشت کرده اند اما سعی می کنند با طعنه و شوخی دوام بیاورند.
وقتی جنگل اطراف آن ها شروع به زنده شدن می کند، فیلم ناگهان به یک کابوس بقا با اسلحه های نظامی تبدیل می شود.
فیلم Dog Soldiers یک مانور نظامی را به کابوس تبدیل می کند
داستان فیلم وقت زیادی تلف نمی کند. گروهی از سربازان بریتانیایی برای یک تمرین نظامی عادی وارد ارتفاعات اسکاتلند می شوند، اما خیلی زود با صحنه یک قتل عام روبه رو شده و متوجه می شوند چیزی عظیم در جنگل به دنبال شکار آن هاست.
بازمانده ها در نهایت داخل یک خانه روستایی دورافتاده گرفتار می شوند و بخش عمده فیلم به محاصره ای طولانی و نفس گیر تبدیل می شود. نیل مارشال سعی نمی کند فیلم را با افسانه سازی یا پیشگویی های باستانی سنگین کند. سربازها تقریبا نمی دانند با چه چیزی روبه رو هستند و تماشاگر هم همراه آن ها در همان آشفتگی باقی می ماند.
گرگینه ها مدام از پنجره ها وارد می شوند، آدم ها را به تاریکی می کشند و قبل از آنکه کسی بتواند شرایط را درک کند ناپدید می شوند. همین موضوع انرژی آشفته و خطرناکی به فیلم می دهد؛ حمله ها ناگهانی و زشت هستند، نه صحنه هایی که برای تشویق تماشاگر طراحی شده باشند.
یکی از مهم ترین دلایلی که باعث شده فیلم هنوز طرفدار پیدا کند، شیمی میان بازیگران است. این گروه واقعا شبیه سربازهایی به نظر می رسند که مدت زیادی را در شرایط سخت کنار هم گذرانده اند. شان پرتوی بخش بزرگی از این فضا را شکل می دهد. سال ها قبل از بازی در نقش آلفرد در سریال Gotham، او همین خستگی و سرسختی را به Dog Soldiers آورده بود.
شخصیت او حتی قبل از شروع حمله گرگینه ها هم دائما عصبی و خسته به نظر می رسد و همین موضوع بعد از شروع هرج و مرج فیلم را جذاب تر می کند.
طنز فیلم هم نقش مهمی دارد. در حالی که یکی از شخصیت ها در حال خونریزی است، شخص دیگری درباره فوتبال بحث می کند یا چای درست می کند. این شوخی ها نه تنها از تنش کم نمی کنند، بلکه شرایط را عجیب تر و ترسناک تر نشان می دهند. سربازها سعی می کنند رفتار عادی خود را حفظ کنند، در حالی که واقعیت اطرافشان کاملا فروپاشیده است.
نیل مارشال می داند هیولاها باید واقعا خطرناک باشند
بسیاری از فیلم های ترسناک مدرن با هیولاهایشان مثل برندهای تجاری رفتار می کنند؛ موجوداتی که باید برای دنباله ها و محصولات جانبی آماده شوند. اما Dog Soldiers گرگینه ها را مثل حیواناتی خشن نشان می دهد که در حال نابود کردن انسان ها هستند.
مارشال تقریبا هیچ وقت برای توضیح دادن این موجودات توقف نمی کند، چون نیازی به این کار نیست. از همان لحظه ای که گرگینه ها با چهار دست و پا در جنگل می دوند، تماشاگر کاملا خطر را درک می کند.
جلوه های عملی فیلم هم نقش بزرگی در موفقیت آن دارند. گرگینه ها هنوز هم ظاهر خشن و آلوده خود را حفظ کرده اند؛ موجوداتی بزرگ و سریع که هرگز شبیه جلوه های کامپیوتری بی وزن به نظر نمی رسند. وقتی یکی از آن ها از دیوار عبور می کند، همه چیز فیزیکی و واقعی احساس می شود. چوب ها خرد می شوند، خون به اطراف پاشیده می شود و شخصیت ها تصمیم های اشتباه می گیرند.
در زیر تمام خشونت فیلم، نوعی اندوه هم وجود دارد. این سربازها برای نبرد آموزش دیده اند، اما تمام آن آمادگی در برابر موجوداتی حیوانی و ناشناخته تقریبا بی فایده است. فیلم به تدریج اعتماد به نفس نظامی آن ها را از بین می برد تا جایی که خانه روستایی بیشتر شبیه تابوتی با چند وسیله پشت درها به نظر می رسد.
شاید دقیقا به همین دلیل است که Dog Soldiers هنوز هم طرفداران جدیدی پیدا می کند. این فیلم بیشتر از آنکه به قهرمان سازی علاقه داشته باشد، روی ترس، خستگی و تلاش ناامیدانه برای زنده ماندن تا صبح تمرکز می کند.
۰ دیدگاه