رنی هارلین، کارگردان باسابقه هالیوود، در یک نشست تخصصی در جشنواره Mediterrane Film Festival مالت از تجربه ای پرتنش در پشت صحنه فیلم Mindhunters پرده برداشت؛ ماجرایی که نشان می دهد حتی یک تصمیم کوچک مثل استفاده از عینک می تواند به تقابل جدی میان کارگردان و بازیگر تبدیل شود.
قانون طلایی هارلین: آمادگی قبل از هر چیز
هارلین که طی چند دهه با ستاره های بزرگی همکاری کرده، تاکید دارد که کلید موفقیت در کارگردانی، آمادگی کامل است. او می گوید این آمادگی فقط به مطالعه فیلمنامه محدود نمی شود، بلکه شامل شناخت عملی از جزئیات فنی و حتی بدلکاری ها نیز هست.
همه چیز به آمادگی برمی گردد. آمادگی هیچ هزینه ای ندارد.
— رنی هارلین
او توضیح می دهد که برای فیلم هایی مثل فیلم Cliffhanger یا فیلم Die Hard 2 و حتی فیلم Deep Blue Sea، مهارت هایی مثل کوهنوردی، غواصی و شناخت عملکرد تجهیزات را شخصا یاد گرفته تا بتواند با اطمینان بیشتری پروژه را هدایت کند.
چگونه کارگردان ها اعتماد بازیگران سخت گیر را جلب می کنند؟
به گفته هارلین، این سطح از آمادگی باعث شده بتواند اعتماد بازیگرانی را جلب کند که به سخت گیری و کنترل بالا معروف هستند. او معتقد است بسیاری از بازیگران زمانی کنترل پروژه را در دست می گیرند که احساس کنند کارگردان تسلط کافی ندارد.
وقتی سر صحنه حاضر می شوم، آن قدر آماده ام که بازیگر می تواند هر سوال فنی بپرسد و من جواب دقیق بدهم. همین باعث جلب اعتماد می شود.
— رنی هارلین
ماجرای تنش با وال کیلمر در فیلم Mindhunters
اما یکی از جالب ترین خاطرات او مربوط به همکاری با وال کیلمر در فیلم Mindhunters محصول ۲۰۰۴ است؛ فیلمی درباره گروهی از کارآموزان اف بی آی که در یک جزیره دورافتاده با تهدیدی مرگبار روبه رو می شوند.
هارلین می گوید کیلمر که به هوش بالا و شخصیت چالش برانگیزش معروف بود، معمولا کارگردان ها را در ابتدای پروژه «امتحان» می کرد تا ببیند چه کسی کنترل واقعی را در دست دارد.
وال همیشه کارگردان ها را آزمایش می کرد. او بسیار باهوش و بااستعداد بود و می خواست ببیند چه کسی واقعا هدایت کار را در دست دارد.
— رنی هارلین
اختلافی ساده که جدی شد
در یکی از روزهای فیلمبرداری، کیلمر تصمیم گرفت شخصیتش را با عینک اجرا کند؛ در حالی که روز قبل همان صحنه بدون عینک ضبط شده بود. این تغییر کوچک می توانست تداوم بصری فیلم را به هم بزند و حتی نیاز به فیلمبرداری مجدد ایجاد کند.
وقتی هارلین از او خواست عینک را بردارد، کیلمر مخالفت کرد و پیشنهاد داد صحنه های قبلی دوباره گرفته شوند. اینجا بود که کارگردان تصمیم گرفت قاطعانه واکنش نشان دهد.
هارلین تعریف می کند که در مقابل تمام عوامل، مستقیم با کیلمر صحبت کرد و از او خواست تصمیم را بپذیرد. در نهایت، کیلمر عینک را برداشت و با لبخند نشان داد که این فقط یک آزمون بوده است.
پایانی که به دوستی ختم شد
با وجود این تنش، رابطه این دو در ادامه به دوستی تبدیل شد. هارلین با احترام از کیلمر یاد می کند و او را بازیگری بسیار باهوش و حرفه ای می داند که گاهی برای اطمینان از کیفیت کار، مرزها را آزمایش می کرد.
روحش شاد؛ ما در نهایت دوستان خوبی شدیم.
— رنی هارلین
این روایت نه تنها نگاهی به پشت صحنه فیلم Mindhunters ارائه می دهد، بلکه نشان می دهد مدیریت روابط در پروژه های سینمایی، به اندازه مهارت های فنی اهمیت دارد.
۰ دیدگاه