در دوره ای که نتفلیکس به تولید محتوای امن و عامه پسند گرایش پیدا کرده، هنوز هم برخی آثار قدیمی تر این پلتفرم یادآور جسارت و خلاقیت واقعی هستند. سریال The Umbrella Academy که در سال ۲۰۱۹ معرفی شد، یکی از همان پروژه هایی است که با وجود پایان بحث برانگیزش، همچنان جایگاه ویژه ای در میان آثار فانتزی تلویزیونی دارد.
این سریال اقتباسی از رمان گرافیکی جرارد وی و گابریل با است و از همان ابتدا با فضای عجیب، دیالوگ های تیز و روایت غیرقابل پیش بینی اش توانست توجه مخاطبان را جلب کند. حضور بازیگرانی مانند الیوت پیج، تام هاپر، رابرت شیهان و کولم فیور به این مجموعه هویت قدرتمندی بخشید. با این حال، پایان فصل چهارم باعث شد بسیاری از طرفداران نسبت به سرنوشت داستان دچار دوگانگی شوند.
داستانی متفاوت با شروعی عجیب
داستان سریال The Umbrella Academy از یک اتفاق غیرعادی آغاز می شود: تولد همزمان ۴۳ کودک از مادرانی که هیچ نشانه ای از بارداری نداشتند. یک میلیاردر eccentric به نام رجینالد هارگریوز هفت نفر از این کودکان را به فرزندی می پذیرد و آن ها را برای تبدیل شدن به یک تیم ابرقهرمانی تربیت می کند.
در فصل اول، پس از مرگ هارگریوز، این خواهر و برادرهای دورافتاده دوباره دور هم جمع می شوند. هرکدام زخم های عاطفی و مشکلات شخصی خود را دارند و در عین حال باید با همکاری یکدیگر جلوی آخرالزمان را بگیرند. همین ترکیب از درام خانوادگی و داستان های آخرالزمانی، هویت خاص سریال را شکل می دهد.
اوج خلاقیت در فصل دوم
اگر قرار باشد یک نقطه اوج برای این سریال انتخاب شود، بدون تردید فصل دوم است. این فصل با بردن شخصیت ها به دهه ۶۰ میلادی، نه تنها فضای تازه ای خلق می کند بلکه جنبه های متفاوتی از شخصیت ها را نیز به نمایش می گذارد.
شخصیت شماره پنج با نسخه ای دیگر از خودش روبه رو می شود که ماموریتی خطرناک دارد، کلاوس به یک رهبر معنوی تبدیل می شود و آلیسون درگیر فعالیت های اجتماعی و زندگی خانوادگی می شود. این ترکیب از طنز، آشفتگی و عمق احساسی، بهترین نسخه از سریال را ارائه می دهد.
در همین فصل، شخصیت لیلا نیز معرفی می شود که با توانایی های خاص خود معادلات را به هم می ریزد و حضور «هندلر» با بازی کیت والش همچنان یکی از نقاط قوت داستان باقی می ماند.
تعادل میان دیوانگی و احساس
فصل دوم جایی است که سریال به بهترین شکل میان عناصر عجیب و غریب و بار احساسی تعادل برقرار می کند. در حالی که داستان ها همچنان پر از پیچش های غیرمنتظره هستند، روابط میان شخصیت ها عمق بیشتری پیدا می کند و مخاطب بیش از پیش با آن ها همراه می شود.
پایانی که همه را راضی نکرد
با وجود تمام این نقاط قوت، فصل پایانی سریال نتوانست انتظارات همه مخاطبان را برآورده کند. پایان بندی حال و هوایی تلخ و تا حدی ناامیدکننده دارد و تلاش های چندین فصل شخصیت ها را زیر سوال می برد.
با این حال، همان طور که پیش تر درباره سریال Game of Thrones هم دیده ایم، یک پایان ضعیف لزوما به معنای بی ارزش شدن کل مسیر نیست. The Umbrella Academy در بهترین لحظاتش یکی از خلاقانه ترین و متفاوت ترین آثار نتفلیکس بود؛ سریالی که از ریسک کردن نمی ترسید و سبک خاص خود را داشت.
چرا هنوز ارزش یک شانس دوباره را دارد؟
آنچه این سریال را متمایز می کند، جسارت در روایت و هویت بصری خاص آن است. استفاده از موسیقی های پاپ در لحظات کلیدی، روایت های چندلایه و شخصیت هایی که هرکدام مسیر پیچیده ای را طی می کنند، باعث شده اند این اثر فراتر از یک سریال ابرقهرمانی معمولی باشد.
حتی اگر پایان آن برای همه رضایت بخش نبوده، فصل های ابتدایی و به ویژه فصل دوم نشان می دهند که این مجموعه تا چه اندازه می تواند سرگرم کننده، خلاق و تاثیرگذار باشد. برای مخاطبانی که به دنبال تجربه ای متفاوت در دنیای سریال های فانتزی هستند، The Umbrella Academy همچنان انتخابی قابل توجه است.
۰ دیدگاه