فیلم Minions & Monsters جدیدترین حضور موجودات زرد و پرسر و صدای دنیای Despicable Me است؛ شخصیت هایی که با وجود موفقیت تجاری عظیم، همیشه از نظر منتقدان دست کم گرفته شده اند. حالا این قسمت تازه تلاش می کند جایگاه آن ها را در تاریخ سینما بازتعریف کند؛ تلاشی که در نیمه اول فیلم به طرز غافلگیرکننده ای موفق و سرگرم کننده از کار درمی آید، اما در ادامه از نفس می افتد.
نامه عاشقانه به هالیوود کلاسیک
کارگردانی این قسمت را پی یر کافن بر عهده دارد که این بار به تنهایی پشت دوربین ایستاده و همراه برایان لینچ فیلمنامه را نوشته است. نتیجه کار، ادای دینی واضح به روزهای ابتدایی هالیوود است؛ دورانی که سینما هنوز در حال شکل گیری بود.
فیلم حتی قبل از شروع داستان، با نمایش لوگوهای مختلف یونیورسال در طول تاریخ، حال و هوای نوستالژیک خود را تثبیت می کند. در ادامه نیز با مونتاژی خلاقانه، مینیون ها را در دل تصاویر تاریخی سینما قرار می دهد؛ حرکتی هوشمندانه که لحن فیلم را مشخص می کند.
داستان: از موزه تا عصر سینمای صامت
داستان با یک تور موزه سینما آغاز می شود؛ جایی که راهنمایی پرشور (با صداپیشگی الیسون جنی) از بی اطلاعی نسل جدید درباره نقش مینیون ها در تاریخ سینما شوکه می شود. همین ایده ساده، بهانه ای برای ورود به یک فلش بک طولانی است.
در گذشته، مینیون ها در جست وجوی یک رئیس شرور جدید هستند و پس از ماجراهایی عجیب، سر از هالیوود اولیه درمی آورند. آن ها ناخواسته وارد پروژه ای سینمایی به کارگردانی مکس (کریستف والتس) می شوند؛ فیلمسازی اروپایی که یادآور مهاجران هنری آن دوران است.
با وجود ترس اولیه از شکست، روسای استودیو (با صداپیشگی جف بریجز) استعداد مینیون ها را کشف می کنند و آن ها به ستاره های سینمای صامت تبدیل می شوند. اما با ورود صدا به سینما، همانند بسیاری از ستاره های واقعی آن دوره، دوران آن ها به پایان می رسد.
نیمه اول درخشان، نیمه دوم شلوغ
بخش نخست فیلم پر از شوخی های تصویری، ارجاعات سینمایی و لحظاتی است که مخاطبان سینمادوست را حسابی راضی می کند. اشاره به آثار کلاسیکی مانند فیلم های چاپلین، باستر کیتون و حتی فیلم هایی مثل Casablanca و Citizen Kane، لایه ای عمیق تر به این انیمیشن می دهد.
اما با ورود عناصر داستانی جدید، فیلم مسیر خود را از دست می دهد. مینیون ها پس از از دست دادن شهرت، تصمیم می گیرند کارگردان شوند و فیلمی با حضور هیولاهای واقعی بسازند. این خط داستانی به معرفی شخصیت هایی مانند گومی (با صداپیشگی تری پارکر) و هیولاهای دیگر منجر می شود.
در کنار این، یک زیرپلات دیگر درباره یک ربات فضایی (جسی آیزنبرگ) که قصد تسخیر جهان دارد اما عاشق می شود، به داستان اضافه می شود؛ عنصری که بیش از آنکه به انسجام کمک کند، باعث شلوغی بیش از حد روایت می شود.
مشکل اصلی: از ظرافت به اغراق
مشکل فیلم دقیقاً از جایی شروع می شود که تمرکز خود را از طنز هوشمندانه و ارجاعات سینمایی برمی دارد و به سمت اکشن های اغراق آمیز و شلوغی رایج انیمیشن های تجاری می رود. هیولاها، نبردهای بزرگ و جلوه های بصری پرهیاهو، جای آن ظرافت اولیه را می گیرند.
این تغییر لحن باعث می شود فیلم هویت دوگانه ای پیدا کند؛ از یک سو اثری خلاقانه و سینمادوستانه، و از سوی دیگر یک انیمیشن پر سر و صدا و آشنا برای کودکان.
صداپیشگی و اجراها
پی یر کافن همچنان صداپیشگی مینیون ها را بر عهده دارد و مثل همیشه انرژی خاصی به این شخصیت ها می بخشد. در کنار او، حضور صداپیشگانی مانند کریستف والتس، جف بریجز و جسی آیزنبرگ به فیلم اعتبار بیشتری داده است، حتی اگر برخی از شخصیت ها عمق کافی پیدا نکنند.
در مجموع، فیلم Minions & Monsters تجربه ای دوگانه است: نیمه اولی خلاق، پرجزئیات و پر از شوخی های هوشمندانه، و نیمه دومی شلوغ و قابل پیش بینی. با این حال، همان بخش های درخشان ابتدایی به تنهایی ارزش تماشا را دارند، مخصوصاً برای مخاطبانی که به تاریخ سینما علاقه دارند.
۰ دیدگاه