فیلم The Odyssey تازه ترین اثر کریستوفر نولان، در مدت زمانی نزدیک به سه ساعت نه تنها یک اقتباس بزرگ و پرهزینه از حماسه هومر است، بلکه به شکلی غیرمنتظره به خودِ مفهوم داستان گویی می پردازد. نولان اینجا فراتر از بازسازی یک روایت کلاسیک عمل می کند و به پرسش هایی درباره چرایی و چگونگی روایت پاسخ می دهد؛ اینکه چه کسی داستان را تعریف می کند و چرا این روایت ها ماندگار می شوند.
فیلم هم زمان درباره جنگ، عشق، و نقص های انسانی است؛ اما آنچه آن را متمایز می کند، نگاه تأمل برانگیز آن به روایت به عنوان یک نیروی شکل دهنده به واقعیت است. نتیجه، اثری است که هم شکوه یک بلاک باستر را دارد و هم عمق یک درام فکری را.
داستان فیلم The Odyssey چیست؟
داستان درباره اودیسئوس، پادشاه ایتاکا (با بازی مت دیمون) است که پس از پایان جنگ تروا، تلاش می کند به خانه بازگردد. او ده سال در جنگ بوده و حالا باید مسیر بازگشت را طی کند؛ مسیری که به شکل غیرمنتظره ای طولانی و پرخطر می شود.
در غیاب او، همسرش پنلوپه (ان هاتاوی) با فشار خواستگاران متعدد روبه رو است که تصور می کنند اودیسئوس دیگر زنده نیست. در همین حال، پسرش تلمخوس (تام هالند) در جستجوی حقیقت درباره سرنوشت پدرش راهی سفری می شود.
فیلم سه خط داستانی را به صورت موازی پیش می برد: سفر پرخطر اودیسئوس، تلاش پنلوپه برای حفظ قدرت و خانواده، و جستجوی تلمخوس. این روایت ها با ساختار غیرخطی همیشگی نولان در هم تنیده می شوند و به تدریج تصویری کامل تر از قهرمان داستان ارائه می دهند.
بازیگران پرستاره که نقش خود را به خوبی می شناسند
مت دیمون در نقش اودیسئوس تصویری انسانی و پیچیده از یک قهرمان ارائه می دهد؛ مردی که همزمان باید تصمیمات سخت بگیرد و بار سنگین گذشته را تحمل کند. اجرای او ترکیبی از قدرت و آسیب پذیری است که باعث می شود تماشاگر به راحتی با او همراه شود.
ان هاتاوی در نقش پنلوپه حضوری تاثیرگذار دارد؛ زنی که میان حفظ قدرت، مراقبت از فرزندش و فشارهای بیرونی گرفتار شده است. بازی او سرشار از اندوه کنترل شده و استقامت درونی است.
تام هالند نیز انرژی و خامی لازم را به تلمخوس می بخشد؛ شخصیتی که در مسیر بلوغ و شناخت حقیقت قرار دارد. در این میان، رابرت پتینسون در نقش آنتینوس، شخصیتی پیچیده و تا حدی مرموز ارائه می دهد که به تنش داستان اضافه می کند.
در میان نقش های مکمل، حضور بازیگرانی مانند سامانتا مورتون، الیوت پیج و لوپیتا نیونگو به غنای روایت کمک می کند و هرکدام بخشی از پازل داستانی را کامل می کنند.
قدرت عوامل پشت صحنه در شکل دهی به جهان فیلم
فیلمبرداری هویته فن هویتما با استفاده از فرمت IMAX، مقیاسی عظیم به داستان می دهد؛ از نماهای گسترده دریا گرفته تا صحنه های فشرده و پرتنش در دل طوفان. این تضاد بصری، حس خطر و عظمت را به خوبی منتقل می کند.
تدوین جنیفر لیم با ریتمی دقیق، ساختار پیچیده روایت را منسجم نگه می دارد و به جریان داستان انرژی می بخشد. موسیقی لودویگ گورانسون نیز با تم های ماندگار، به شکل موثری احساسات صحنه ها را تقویت می کند.
طراحی صحنه و لوکیشن های متنوع فیلم، جهان اثر را باورپذیر و یکدست کرده اند؛ به طوری که با وجود گستردگی جغرافیایی داستان، هیچ چیز ناهماهنگ به نظر نمی رسد.
نولان چگونه The Odyssey را به اثر خودش تبدیل می کند؟
اگرچه این فیلم اقتباسی از یک متن کلاسیک است، اما نولان آن را کاملا به زبان خودش بازآفرینی کرده است. او با استفاده از ساختار غیرخطی و تمرکز بر روایت، داستانی آشنا را به تجربه ای تازه تبدیل می کند.
در این نسخه، روایت ها خود به بخشی از داستان تبدیل می شوند؛ شخصیت ها داستان هایی را تعریف می کنند که به پیشبرد روایت کمک می کند و در عین حال، درک ما از واقعیت را تغییر می دهد. این رویکرد باعث می شود فیلم نه فقط درباره سفر یک قهرمان، بلکه درباره نقش داستان ها در شکل دهی به هویت و باورها باشد.
در نهایت، The Odyssey ادای احترامی است به قدرت داستان گویی؛ اینکه چگونه یک روایت می تواند قرن ها زنده بماند و هر بار به شکلی تازه بازگو شود. نولان با این فیلم نشان می دهد که هنوز هم می توان از دل یک اسطوره قدیمی، حرفی مدرن و تاثیرگذار بیرون کشید.
۰ دیدگاه